دیگه نمی نویسم اینجا. بای.
حالا راه تو دوره ... دل من چه صبوره ...
من تمام سعیم رو امروز کردم که به چشم یه دختر بهم نگاه نشه. تمام سعیم.
دست آخر یه نگاه تو باعث می شه بخوام همیشه دختر باشم.
من همینطور به تو نگاه می کنم و یادم میاد که تنها من می فهمیدم چرا این کارها رو می کنی. چرا انقدر کارهای عجیب احمقانه و روی اعصاب داری ... بعد دلم می خواد من هم نفهمم و مثل همه از تو عصبانی بشم. اما نمی تونم. هر چی باشه من یه فرقی با بقیه دارم.
خیلی خنده دار است وقتی یک آدمی یک سری اخلاق از تو ردیف می کند و تو با خودت فکر می کنی که هیچ کدام از این اخلاق های خوب را نداری... یا حداقل سالهاست که نداری.
وقتی روحم تغذیه می شه اصلا جسمم دیگه بهش نیازی نداره ...
داره عید می شه و من باز شماها رو ندارم. من هیچوقت نوروز رو دوست نداشتم. یعنی تنها چیزی که ازش دوست داشتم اون چند روز آخر اسفند مونده به نوروز بود. انگار هنوز تعطیلی اصلی شروع نشده ولی تعطیلی.
اما الان ... نمی دونم ... یه جوری هستم. در مورد سال جدید هیچ حسی ندارم. فقط اینکه به نظرم ممکنه خانواده م رو ببینم. حاضرم برم تمام شهر رو بگردم برای سنبل و هزار تا کار دیگه و اعصاب خوردی دیگه داشته باشم ولی با هم باشیم سال نو. باید با هم می بودیم سال نو. باید تو شرایطی بودیم که حداقل می دونستیم یه روزی می رسه که با هم باشیم دوباره سال تحویل. متنفرم الان از همه اونهایی که با هم هستن و قدر نمی دونن. یا بدون اینکه خودشون هیچ زحمتی بکشن همیشه این احتمال براشون وجود داره.
سال خیلی سختی بود. بهتر که داره تموم می شه.